Tendencja do samourzeczywistniania – Carl Rogers

Carl Rogers był współtwórcą podejścia humanistycznego w psychologii – jednego z głównych kierunków we współczesnym rozumieniu człowieka. Wiele jego idei wywarło wpływ nie tylko na psychoterapię humanistyczną, lecz także na inne kierunki terapeutyczne.

sprout-1147803_1920

 

Carl Rogers stworzył podejście psychoterapeutyczne nazwane psychoterapią skoncentrowaną na osobie ( nazwaną także nastawioną na klienta). Rogers rezygnując z pozycji eksperta zamiast słowa „pacjent” zaczął używać „klient”, przebudował jednocześnie dotychczasowe rozumienie relacji terapeutycznej. Klient w terapii dzięki temu podejściu został umieszczony w centrum jako ekspert w swojej własnej sprawie. Terapeuta dzięki poznawaniu indywidualnego, niepowtarzalnego i subiektywnego świata klienta, mógł stwarzać wystarczająco dobre warunki do zmiany.

 

Rogers wierzył, że człowiek przejawia podstawową i wrodzoną tendencję do zachowania siebie i do konstruktywnej realizacji swojego własnego potencjału i dąży do spełnienia i osiągnięcia możliwie najwyższego poziomu człowieczeństwa. Także podstawową siłę napędową człowieka nazwał tendencją do samourzeczywistniania. Tendencja ta może być jedynie ograniczana przez środowisko, w którym znajduje się dana osoba. W środowisku niesprzyjającym, rozwój człowieka może zostać zahamowany, a sam rozwój poszczególnych osób może być bardzo różny ze względu na niepowtarzalność istoty ludzkiej.

W dążeniu do samourzeczywistnienia niezwykle ważne dla człowieka jest zaspokojenie potrzeby uznania przez innych. Potrzeba ta charakteryzuje się chęcią do bycia zauważonym i „potwierdzonym” przez inne osoby. Bycie zauważonym przez innych uruchamia proces uznania dla samego siebie, natomiast klimat krytyki, braku akceptacji, sprzecznych ocen i braku pełnego przyjęcia, może wytworzyć u człowieka poczucie lęku, cierpienia i zahamowanie tendencji samourzeczywistniania.

Brian Thorne „Carl Rogers”